پارلمان اروپا در نشست 23 اکتبر خود به اصلاحیه قطعنامه ای در خصوص تقویت روابط با کشورهای عضو برنامه همسایگی شرقی و همچنین موفقیت ها و ناکامی های موجود رای مثبت داد. در این قطعنامه همچنین به مناقشات موجود در مناطق عضو برنامه همسایگی شرقی اشاره شده است. این قطعنامه بر مشارکت فعال اتحادیه اروپا در حل مسالمت آمیز این مناقشات تاکید کرده و موضع خود را در قبال اشغال خاک یک کشور از سوی کشوری دیگر یادآور شده است. در متن این قطعنامه به ویژه تاکید شده است که حل مناقشه قره باغ باید براساس چهار قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل که در سال 1993 صادر شده اند، صورت پذیرد. شاروارش کوچاریان معاون وزیر خارجه و ادوارد شارمازانف نایب رئیس مجلس ملی ارمنستان به این قطعنامه واکنش نشان داده اند. کوچاریان تاکید کرده است که صدور این قطعنامه می تواند تاثیر منفی بر روند حل مناقشه قره باغ داشته باشد. از سوی دیگر شارمازاوف استناد به چهار قطعنامه شورای امنیت را که پیش از امضای قرارداد آتش بس صادر شده اند غیر منطقی دانسته و تاکید کرده است این قطعنامه ها فاقد ارزش حقوقی هستند. واکنش مقامات ارمنستان در قبال سیاست و اسناد بین المللی تا حدودی غیر قابل قبول است. به عنوان مثال مقامات این کشور هیچ موضعگیری در قبال تاکید روسیه و ترکیه بر پایبندی خود به قرارداد غیر قانونی سال 1921 میلادی در مسکو انجام ندادند. لازم به ذکر است که براساس این قرارداد بخش های عمده ای از خاک ارمنستان به ترکیه و جمهوری آذربایجان هدیه شد. برخلاف تصور مقامات ارمنستان سیاست به هیچ عنوان یک بازی کودکانه نیست. مقامات ارمنستان و از جمله کوچاریان و شارمازانف حدود چهار سال سرگرم بازی زیرکانه در حوزه خارجی بودند و تصور می کردند که در این خصوص موفق خواهند شد. چنین برخوردی قابل بخشش نیست و گواه آن قطعنامه پارلمان اروپا است. در سال های اخیر اروپا از کلیه اقدامات ارمنستان استقبال کرده و کلیه مسائل مربوط به ارمنستان را با روند همگرایی مطابقت داد. برای رهایی از فشارهای روسیه و ترکیه و همچنین حل شایسته مشکلات موجود فرصت بزرگی در اختیار ارمنستان قرار گرفته بود. در مقابل ارمنستان تبدیل به عامل بسیار مهمی در منطقه شده و همزمان چندین نقش مهم را به ویژه در موضوع مهار ترکیه، گفتگوی ایران با غرب و همچنین مسائل دیگر بر عهده می گرفت. در یک کلام ارمنستان تبدیل به کشوری مهم می گردید. در مقابل دولت و همچنین سیاستمداران حاکم بر ارمنستان ترجیح دادند از پذیرش بار این مسئولیت شانه خالی کنند. آیا چنین دولتی بار دیگر مورد احترام کشورهای اروپایی قرار خواهد گرفت؟ علاوه بر این چنین دولت و همچنین حکومتی که این دولت نماینده آن است در حاشیه و انزوا قرار گرفته و هر کس به هر صورتی که تمایل دارد با آن برخورد خواهد کرد. در رابطه با قطعنامه پارلمان اروپا همه چیز منطقی بنظر می رسد. اگر ارمنستان از مسیری که خود پیشنهاد کرده است انصراف می دهد، اروپا نیز خود را رها از هر گونه مسئولیت می پندارد و درصدد پاسخ به ضربه سیاسی و اخلاقی بر می آید که دریافت کرده است. یکی از این پاسخ های متقابل قطعنامه ای است که در آن به چهار قطعنامه شورای امنیت و همچنین مناطق اشغال شده اشاره شده است. در سیاست بین المللی قطعنامه ها و اسناد کارکرد دوگانه دارند. برای قدرت برتر در زمان جنگ یعنی ارمنستان این چهار قطعنامه تثبیت کننده نتایج عملیات نیروهای مسلح ارمنستان بودند. قطعنامه ها از افزایش حجم تلفات انسانی در طی جنگ جلوگیری کرده و ساکنین این مناطق براساس معیارهای حقوق بین الملل در مراکزی که از سوی سازمان ملل در خاک ایران تدارک دیده شده بودند اسکان یافتند. اما در زمان حاضر برای ارمنستانی که در موضع ضعف قرار گرفته است، این قطعنامه ها بر تعبیر "مناطق اشغال شده" تاکید دارند. موضوعی که پارلمان اروپا نیز اقدام به تائید آن کرده است. باید به خاطر داشت که سیاست امری جدی است، نه یک بازی کودکانه.
نویسنده: هایک آرامیان

منبع: "lragir.am" ارمنستان

روبرت مارکاریان